SM i rodzicielstwo
Decyzja o założeniu rodziny, podczas gdy jedno lub oboje partnerów cierpi na SM powinna zostać starannie przemyślana. Wiele par martwi się, że ich potomstwo może również cierpieć na SM. Należy pamiętać, iż ryzyko, że dziecko, którego matka lub ojciec ma SM, może również być chore, jest lekko podwyższone w porównaniu z ogółem populacji, to jednak ryzyko to jest bardzo niskie.
Choć zagadnienie dziedziczności SM nie zostało wyjaśnione, bliscy krewni osób ze stwardnieniem rozsianym są narażeni na wyższe ryzyko w porównaniu z ogółem populacji osób niespokrewnionych. Wyniki badań przeprowadzanych wśród rodzin, chorych na SM, wykazały, iż ryzyko, że dziecko, którego rodzic cierpi na SM również zachoruje na SM wynosi od 3 do 5%, jeżeli rodzic z SM jest jedynym członkiem rodziny cierpiącym na tę chorobę. Procent ten może ulec zmianie, jeżeli w rodzinie jest więcej chorych na SM i/lub SM występuje zarówno po stronie matki, jak i ojca.
Należy brać pod uwagę długoterminowe konsekwencje decyzji o posiadaniu dziecka, uwzględniając czynniki takie jak obecny bądź przyszły poziom niepełnosprawności, zdolność rodziców do uczestniczenia w opiece nad dzieckiem i jego rozwoju, potencjalne wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół oraz zabezpieczenie finansowe.
Podczas ciąży nie powinno wzrosnąć ryzyko nawrotu choroby, SM nie wywiera też wpływu na przebieg ciąży i poród. Częstość nawrotów w trakcie ciąży wydaje się być niższa, zaś w trakcie pierwszych sześciu miesiącach po urodzeniu dziecka wzrasta. Nie ma dowodów aby SM osłabiał płodność, czy też zwiększał ryzyko poronień, wad wrodzonych, śmierci płodu lub komplikacji okołoporodowych.
Pomimo, iż nie ma określonych leków używanych przez wszystkie osoby z SM, do leczenia nawrotów i objawów SM wykorzystywane są różne środki medyczne. Niektóre z nich (lub ich łączenie) mogą być szkodliwe dla rozwoju płodu. Ponadto niektórzy chorzy stosują specjalne diety i/lub różne inne sposoby leczenia (pod nadzorem lekarza lub nie), które korzystnie wpływają na ich stan. Przyszli rodzice powinni zawsze omówić ze swoim lekarzem wszystkie metody leczenia czy zażywanie jakichkolwiek środków medycznych przed poczęciem, aby nie dopuścić do ewentualnego uszkodzenia płodu.
Ciąża wydaje się nie wywierać wpływu na długoterminową niepełnoprawność, czy też na długoterminowy przebieg choroby. Nie udowodniono również, iż karmienie piersią przyczynia się do zwiększenia częstości nawrotów choroby po porodzie, lecz niewątpliwie zwiększa uczucie zmęczenia, które może spowodować podjęcie decyzji o dokarmianiu dziecka czy też pomocy przy opiece nad nim.
Podjęcie decyzji o posiadaniu potomstwa powinno być przemyślane; należy wziąć pod uwagę wszelkie możliwe następstwa. SM może zakłócić funkcjonowanie rodziny, a dobro dziecka powinno być priorytetem. Należy pamiętać, że wychowanie dziecka jest długoterminowym zobowiązaniem, tak więc przyszli rodzice powinni zastanowić się, jaki wpływ będzie mieć SM na ich rodzicielstwo przez okres około 18 lat, kiedy będą musieli być aktywnie zaangażowani w wychowanie dziecka, a nie koncentrować się jedynie na okresie ciąży i niemowlęctwa. Musisz zrozumieć charakter SM i uwzględnić fakt, że w długoterminowej perspektywie ewentualne wsparcie może być konieczne bardziej niż w przypadku rodziny bez SM. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna przede wszystkim opierać się na chęci stworzenia rodziny, i choć SM powinno dać asumpt do dodatkowych przemyśleń, nie powinno być jednak przeszkodą czy też jakimkolwiek ograniczeniem.
Choć zagadnienie dziedziczności SM nie zostało wyjaśnione, bliscy krewni osób ze stwardnieniem rozsianym są narażeni na wyższe ryzyko w porównaniu z ogółem populacji osób niespokrewnionych. Wyniki badań przeprowadzanych wśród rodzin, chorych na SM, wykazały, iż ryzyko, że dziecko, którego rodzic cierpi na SM również zachoruje na SM wynosi od 3 do 5%, jeżeli rodzic z SM jest jedynym członkiem rodziny cierpiącym na tę chorobę. Procent ten może ulec zmianie, jeżeli w rodzinie jest więcej chorych na SM i/lub SM występuje zarówno po stronie matki, jak i ojca.
Należy brać pod uwagę długoterminowe konsekwencje decyzji o posiadaniu dziecka, uwzględniając czynniki takie jak obecny bądź przyszły poziom niepełnosprawności, zdolność rodziców do uczestniczenia w opiece nad dzieckiem i jego rozwoju, potencjalne wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół oraz zabezpieczenie finansowe.
Podczas ciąży nie powinno wzrosnąć ryzyko nawrotu choroby, SM nie wywiera też wpływu na przebieg ciąży i poród. Częstość nawrotów w trakcie ciąży wydaje się być niższa, zaś w trakcie pierwszych sześciu miesiącach po urodzeniu dziecka wzrasta. Nie ma dowodów aby SM osłabiał płodność, czy też zwiększał ryzyko poronień, wad wrodzonych, śmierci płodu lub komplikacji okołoporodowych.
Pomimo, iż nie ma określonych leków używanych przez wszystkie osoby z SM, do leczenia nawrotów i objawów SM wykorzystywane są różne środki medyczne. Niektóre z nich (lub ich łączenie) mogą być szkodliwe dla rozwoju płodu. Ponadto niektórzy chorzy stosują specjalne diety i/lub różne inne sposoby leczenia (pod nadzorem lekarza lub nie), które korzystnie wpływają na ich stan. Przyszli rodzice powinni zawsze omówić ze swoim lekarzem wszystkie metody leczenia czy zażywanie jakichkolwiek środków medycznych przed poczęciem, aby nie dopuścić do ewentualnego uszkodzenia płodu.
Ciąża wydaje się nie wywierać wpływu na długoterminową niepełnoprawność, czy też na długoterminowy przebieg choroby. Nie udowodniono również, iż karmienie piersią przyczynia się do zwiększenia częstości nawrotów choroby po porodzie, lecz niewątpliwie zwiększa uczucie zmęczenia, które może spowodować podjęcie decyzji o dokarmianiu dziecka czy też pomocy przy opiece nad nim.
Podjęcie decyzji o posiadaniu potomstwa powinno być przemyślane; należy wziąć pod uwagę wszelkie możliwe następstwa. SM może zakłócić funkcjonowanie rodziny, a dobro dziecka powinno być priorytetem. Należy pamiętać, że wychowanie dziecka jest długoterminowym zobowiązaniem, tak więc przyszli rodzice powinni zastanowić się, jaki wpływ będzie mieć SM na ich rodzicielstwo przez okres około 18 lat, kiedy będą musieli być aktywnie zaangażowani w wychowanie dziecka, a nie koncentrować się jedynie na okresie ciąży i niemowlęctwa. Musisz zrozumieć charakter SM i uwzględnić fakt, że w długoterminowej perspektywie ewentualne wsparcie może być konieczne bardziej niż w przypadku rodziny bez SM. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna przede wszystkim opierać się na chęci stworzenia rodziny, i choć SM powinno dać asumpt do dodatkowych przemyśleń, nie powinno być jednak przeszkodą czy też jakimkolwiek ograniczeniem.
