SM a praca i nauka
Stwardnienie rozsiane (SM) ma różny przebieg, stąd też trudno udzielać porad, które dotyczyłyby każdego zdiagnozowanego przypadku. Osoby dotknięte tą chorobą mogą doświadczać objawów o różnym stopniu intensywności i częstotliwości. To właśnie intensywność objawów i możliwa niepełnosprawność będą decydować o wpływie choroby na pracę czy naukę. Możliwość pewnego stopnia niepełnosprawności w przyszłości nie powinna jednak z góry przekreślić wielu produktywnych lat, które osoba chora na SM ma przed sobą.
W większości wypadków osoby z łagodną postacią choroby lub u których objawy są niewielkie i niewidoczne będą prawdopodobnie mogły dalej pracować i uczyć się. Jeśli problemem jest zmęczenie, potrzebne mogą być regularne przerwy w trakcie dnia.
Chorzy z rzutowo-remisyjną postacią SM czy też w pewnym stopniu niepełnosprawni będą musieli realistycznie ocenić swoją sytuację w wielu dziedzinach (np. pod względem fizycznym, społecznym, kognitywnym) zarówno przy długo- jak i krótkoterminowym planowaniu pracy i nauki. Osoby chore na SM powinny współpracować ze swoim pracodawcą czy instytucją edukacyjną w celu zaspokojenia wszystkich potrzeb.
Od ciebie zależy czy poinformujesz otoczenie o swojej chorobie. Jeśli objawy nie są widoczne, być może nie ma potrzeby, by ujawniać diagnozę. Z drugiej strony, wiele instytucji edukacyjnych zapewnia na przykład szereg udogodnień dla chorych na SM, jeżeli chodzi o plan zajęć, egzaminy, zasady przyjęć itp., zachowując przy tym poufność.
Przepisy prawne dotyczące udogodnień dla osób niepełnosprawnych różnią się w poszczególnych krajach. O sytuacji w twoim kraju poinformuje cię towarzystwo SM działające na jego terytorium.
W większości wypadków osoby z łagodną postacią choroby lub u których objawy są niewielkie i niewidoczne będą prawdopodobnie mogły dalej pracować i uczyć się. Jeśli problemem jest zmęczenie, potrzebne mogą być regularne przerwy w trakcie dnia.
Chorzy z rzutowo-remisyjną postacią SM czy też w pewnym stopniu niepełnosprawni będą musieli realistycznie ocenić swoją sytuację w wielu dziedzinach (np. pod względem fizycznym, społecznym, kognitywnym) zarówno przy długo- jak i krótkoterminowym planowaniu pracy i nauki. Osoby chore na SM powinny współpracować ze swoim pracodawcą czy instytucją edukacyjną w celu zaspokojenia wszystkich potrzeb.
Od ciebie zależy czy poinformujesz otoczenie o swojej chorobie. Jeśli objawy nie są widoczne, być może nie ma potrzeby, by ujawniać diagnozę. Z drugiej strony, wiele instytucji edukacyjnych zapewnia na przykład szereg udogodnień dla chorych na SM, jeżeli chodzi o plan zajęć, egzaminy, zasady przyjęć itp., zachowując przy tym poufność.
Przepisy prawne dotyczące udogodnień dla osób niepełnosprawnych różnią się w poszczególnych krajach. O sytuacji w twoim kraju poinformuje cię towarzystwo SM działające na jego terytorium.
